in memoriam
Zoë van der Horst |
| |
|
Op 27 mei 2006 kwam onze leerlinge
Zoë van der Horst
in de leeftijd van vijf jaar
op tragische wijze bij een verkeersongeluk om het leven
|
| |
|
|
| |
|
|
Drie weken geleden stond er een leeg stoeltje in de kring van onze kleutergroep.
Dat is niet zo vreemd, want dat gebeurt wel vaker.
Voor schooltijd had een moeder naar school gebeld om te melden dat haar kind ziek was.
En nu was dan dat stoeltje leeg.
Twee dagen later was dat zieke kind weer opgeknapt en de kring weer compleet. |
|
Afgelopen maandag stond er weer eens een leeg stoeltje in de kring van onze kleutergroep.
Dat is niet zo vreemd, want dat gebeurt wel vaker.
Maar deze keer was het geen ziekmelding.
Deze keer was het geen griepje of een verkoudheid.
Deze keer werden wij gebeld met het verschrikkelijke nieuws van het plotselinge overlijden
van Zoë en haar papa.
|
|
Er staat een leeg stoeltje in de kring van onze kleutergroep.
En we weten dat dit stoeltje voor altijd leeg zal blijven.
Dat doet pijn. Dat doet verdriet.
Dat is niet te bevatten.
Je kunt troost zoeken bij elkaar.
Je kunt uithuilen met elkaar.
Maar dat stoeltje blijft leeg. Pijnlijk leeg.
Er staat een leeg stoeltje in de kring van onze kleutergroep.
En soms -heel even- maakt ons verdriet om dat lege stoeltje plaats voor boosheid.
Boosheid waarom dit moest gebeuren.
Boosheid om het onrecht van dat lege stoeltje.
Er staat een leeg stoeltje in de kring van onze kleutergroep.
Aan weerskanten van dat stoeltje zitten vrolijk kwetterende kinderen.
Vier jaar zijn ze. Vijf.
En straks -na de kring- gaan ze gezellig aan het werk.
Spelen ze met elkaar. Lachen ze met elkaar.
Maar dat stoeltje, dat lege stoeltje, staat daar maar.
Meesters en juffen hebben één ding met elkaar gemeen.
Ze houden van kinderen.
Alle meesters en juffen hebben voor ieder kind uit hun groep een apart plekje in hun hart.
En op één van die plekjes in dat hart van ons zit Zoë, samen met al die andere kinderen,
die in de loop van de jaren op stoeltjes in de kring hebben gezeten.
Er staat een leeg stoeltje in de kring van onze kleutergroep.
Daar zat Zoë.
En we weten dat haar stoeltje voor altijd leeg zal blijven.
Maar dat plekje, dat speciale plekje voor Zoë in ons hart, dat nemen ze ons niet af.
Geen macht op de wereld die dat kan uitwissen.
Er staat een leeg stoeltje in de kring van onze kleutergroep.
Maar haar stoeltje diep in ons hart zal altijd bezet blijven. |
|
|
